خیلی وقته که می خوام وبلاگم رو با دل نوشته ای از خودم آپ دیت کنم ولی نمی دونم چرا بهانه ای برای نوشتن ندارم آخه دوست ندارم متن رو بسازم و دلم می خواد که دلم بگه به خاطر همین نمی گم دستنوشته چون این دلم بود که می نوشت، همیشه...

سهم من از زندگی همین کاغذ و قلم بود، برگه ای امتحانی که اولش سفید بود مثل دونه های سر به زیر برف و مثل شکوفه های دلتنگ بهار، ولی حالا پر از خط خطی های بی حاصل، پر از پرسش های بی جواب... نگاه قلمم راه پر پیچ و خم زوال رو طی می کرد و با هر چرخش و گذرش بر روی کاغذ، اسطوره ای رقم می زد به نام حادثه و قصه ای به رنگ سرنوشت... می نوشت تا شاید پشت برزخ ناپیدای کلمات برسه به نور، به یه دست که همیشه لب درگاه عطش، سخت چشم انتظارثانیه های تقرب و وصله.

مقصد سفرش: لایتناهی؛ هدفش از رفتن: جاوید میراندن دقایق حضور و برای حک کردن هر کدوم از این خاطره ها توی ذهن بی سامان حیات، باید می چرخید و می چرخید، باید بها می داد برای موندن رد پاهاش روی ساحل شنی زمان. می گشت و با هر حرکتی خطی و نشونی بر جای می گذاشت تو دل بی قرار دقایق سپری شده. جوهر وجودش می رفت تا دالان زندگی رو پر کنه از لذت بی ثمر. حیف... حیف که وقتی به خودش اومد که دیگه نمی تونست وجودشو به رخ بی ریای کاغذ بکشه و واسۀ دل شیداش اثری به یادگار بکذاره. سعی می کرد ولی هر بار پرندۀ آمالش نومید به آشیونۀ حسرت باز می گشت. قلم حالا همۀ وجودش شده بود یه آرزو، آرزوی دوباره نوشتن، اما دیگه رمقی براش نمونده بود. هر چیز داشت داده بود تا وجود گم و ناپیدای خاطراتش رو تو دل وسیع و پاک کاغذ جا کنه. بهاشم داد، جوهرشو همۀ وجودشو پای این آروز باخت. و حالا فقط تنها یادگارش همین واژگان سلسله وار و مبهمیه که برای فرار از انهدام نوشته، همین لغاتی که بی هدف توی قمار بی سرانجام زندگی باخته بود!! فقط رفته بود تا سرنوشتش مثال رهگذری آوازه خوان نشه. اون کاغذ افسانه ام بود، وجودم بود، دلم بود و اون قلم عمرم بود که هدر رفت پای هیچ پای پوچ پای
آروزی بی سامان بقا... نیست شد برای از خود نوشتن ها و به بیخود رسیدن ها، و تو این بازی گنگ کلمات فقط نقطه بود که هیچ وقت نخواست فنا بشه، نمی خواست آخرین حرف باشه از ورق زندگیم و من هرگز به پایان فکر نکرده بودم، به اینکه یه روز با این قلم باید آخرین غزل رو هم زمزمه کنم وصفحه رو به یادگار بگذارم و برم.

دیر شده بود... دیگه رسیده بود اون وقت موعود و باید می رفتم و فقط اینو می دونستم که هنوز خیلی کاغذ مونده که باید پرشون کنم، اما این بار دیگه نمی دونستم باید چی بپردازم که ارزش عمرم رو داشته باشه؟؟؟ رفتم تا این بار جوهر قلمم رو خودش پر کنه، با هر رنگی دوست داره...

خلاصه قلم رفت و کاغذ تنها توی شهر قصه ها، منتظر موند تا اون روز معهود برسه و نوبت فراخوانی همۀ برگه ها بشه. از اون روز تا حالا قلم های زیادی اومدن و رفتن ولی نگاه مشتاق هیچ کدومشون  به آخرین وداع واژگانم نیفتاد...

........ دبیر زیست: "بچه ها یادتون باشه سر امتحان نهایی، بی دلیل برگۀ امتحانی رو پر نکنین، وقتتون رو صرف مطالب مهم بکنید، اول اونا رو بنویسین و بعد برین سراغ بقیۀ جوابها، اینجوری احتمال اینکه زمان از دست تون بره خیلی کمتره